Ik moet dus 11-01-2012 voor de rechter verschijnen.
Rechter, Edelachtbare,… Dit is een ‘Open brief’.
Als je, zoals ik, eigenlijk best wel blij bent met Social Media, ondanks negatieve ervaringen en dan ook nog graag schrijft, kan het niet anders dan dat je een keer schrijft over zo’n ervaring die wat ongelukkiger uitpakte dan je hoopte. Althans, dat heb ik nu. Mij wordt afgeraden hier over te schrijven… maar ik kán niet anders!
Ik vond vanmiddag een oproep tot een kort geding in mijn brievenbus. De eisers zijn mensen waar ik bijna een jaar lang voor heb gezorgd en mijn hart, mijn ziel en zaligheid aan heb gegeven. Zij vinden, nu, en beweren, dat ik ten opzichte van hun, ‘smadelijk’ en ‘lasterlijk’ bezig ben geweest op –voornamelijk- twitter… En dat heb ik niet gedaan!
Deze mensen zijn zeker een jaar lang heel erg blij geweest dat ze mij kenden. Ik leerde ze kennen via twitter, vond ze wel wat apart, maar ik oordeel niet zo snel. Ze zaten medio mei 2010 omhoog omdat ze graag op vakantie wilden maar het te druk hadden om dat te regelen. Ik bood mijn hulp aan en al snel had ik hun vakantie geregeld. Toen het probleem kwam van: ‘We kunnen geen plek meer vinden voor onze hond’, bood ik ook mijn hulp aan. De hond die ik destijds nog had, was zeer sociaal dus een andere kon er prima bij, voor een paar weekjes. Ik ben niet zo moeilijk.
Puntje bij paaltje: Mijn dochter en ik verbleven 3 weken in hun huis, want dan hadden ze meteen een oplossing voor hun 3 katten. (En volgens hun was dat niet om pensionkosten uit te sparen, maar omdat ze dan meteen een oppas voor hun huis hadden, want een jaar daarvoor was er tijdens hun vakantie een inbraak geweest). Bovendien, vonden zij, hadden mijn dochter en ik er gelijk een mooie vakantie aan. Want ohw, wat woonden wij toch minimaal en krap.
We hadden het geluk, dat het huis schoon was. Dat was het tweede jaar wel anders; toen hadden ze geen afrikaans (illegaal?) poetsvrouwtje meer rondlopen.
Anyway: Van het één kwam het ander. Na die ‘vakantie’ werd ineens hun PGB hulp ziek. Die hebben ze nodig, omdat ze een zwaar invalide dochter hebben. En omdat ze vanwege hun werkzaamheden niet zelf voor die dochter kunnen zorgen (Ze doen namelijk veel liever heel veel vrijwilligerswerk). De hulp werd ziek en ik begon sympathie te voelen voor dit gezin. Ik had verder niks om handen, dus bood mijn diensten aan. Zo gezegd, zo gedaan.
Van kinderoppas groeide ik langzamerhand uit tot personal assistant. Uit vriendschap ging ik steeds meer voor hen doen, uiteindelijk was ik er 6 dagen per week, deed boodschappen, verwerkte de post, nam telefoontjes aan, maakte de kattenbak schoon, kookte er iedere dag dat ik er was. Dat werd enerzijds door de vrouw des huizes gewaardeerd (kookt niet graag) maar anderzijds door de man des huizes (eet graag lékker) en ook door de kinderen. Ik was er zo vaak aanwezig, dat ik mijn eigen gezin verwaarloosde. Ik was er minstens 5 dagen per week niet meer rond etenstijd voor mijn eigen kind; Daar heb ik zeker gefaald. Hún dochter leek voor mij belangrijker dan mijn eigen dochter. Dat was niet zo, maar leek wel zo.
Een en ander begon zich te wreken, medio maart 2011. Ik had net te horen gekregen van een persoonlijke crisis van mijn dochter en naast het feit dat ik haar wilde ondersteunen, had ik ook nog het grote verantwoordelijkheidsgevoel voor dat ándere gezin. Uiteindelijk trok ik het allemaal niet meer en liet weten aan deze mensen, dat ik het niet meer aankon en oplossingen moest zoeken voor mijn persoonlijke probleemsituatie. Daar haakten zij (handig?) op in. Ze hielpen mij, in overleg, met opvang voor mijn dochter en mijn hond.
‘Mooi’… zou je denken. Maar minder mooi als je hoort dat het voor hen ook wel lekker was, dat ze weer iemand stand-by hadden voor de invulling van het gat dat de zieke PGB hulp achterliet… Ondertussen deden zij beiden ‘mooi weer’ spelen op voornamelijk twitter. Daar zit namelijk hun ‘audience’.
Ik was dus in een ‘dip’ geraakt en werd niet (snel genoeg) beter. Toen ik weer enigszins opknapte na een paniekaanval, (waardoor mijn dochter een tijdje bij hun op een stretcher in de kelder moest bivakkeren), werd mij gevraagd of ik weer 3 weken op hun huis en dieren wilde passen. Ik (zei de gek) stemde toe. Ik gunde hun hun vakantie.
Een week later kreeg ik te horen dat ik -eindelijk- een andere woning kreeg. Mijn toenmalige woning waar ik al 6 jaar woonde, gaf teveel stress door bepaalde omstandigheden. Ik was blij! Eindelijk uitzicht op een uitzichtloze situatie! De verhuizing moest echter plaatsvinden tijdens de vakantie van deze mensen… en hoe meelevend ze altijd leken te zijn, hoe weinig ze over deze verhuizing spraken met mij. Alsof ze bang waren dat ik niet op hun huis en 4 huisdieren wilde passen. Ik hield mijn belofte. Ik paste op hun huis (dit keer achtergelaten als een verwaarloosd varkenskot), had de zorg voor 3 woningen. Mijn ‘oude’ woning, die van hun en mijn nieuwe.
Het was gekkenwerk. Mijn dochter moest –met vriendinnen- in het nieuwe huisje slapen zonder mij, want ik moest zorgen voor de woning en dieren voor mijn ‘vrienden’. Hoe stom. Vrienden laten vrienden niet in een smerig huis achter, maar dat terzijde. Uiteindelijk lukte het mij allemaal, stress of niet.
Toen mijn ‘vrienden’ thuiskwamen, was dat in een schoon huis. -Een week daarna hadden wij een gesprek over de voortzetting van het opvangen van hun dochter en volgens de vrouwe des huizes zou ik dat gewoon verder mogen doen. Toen ik echter een paar dagen later tweet zag van de man des huizes, waarin hij expliciet om een PGB-hulp voor zijn dochter vroeg, rezen bij mij nogal wat vraagtekens…
Op directe vragen kreeg ik kromme antwoorden. Ik werd ‘gedist’. Omdat ik ben wie ik ben en me verzet tegen onrecht, heb ik wel geageerd op twitter. Heb ik me willen verweren tegen hun bullshit. Maar dat ze mij daardoor totaal kapot willen maken, inclusief mijn dochter? Dat had ik nooit verwacht. Zelfs van hun niet.
Om terug te komen op waar dit verhaal mee begon: Het kort geding, de dikke envelop die ik kreeg, een duimdik dossier met beweringen waar ik spontane racekak van krijg.
Openhartige gesprekken die uit hun verband worden gerukt uit eigenbelang. Er wordt gelogen over de uren die ik daar was, over wat ik daar deed, over hoe ik mijn thuissituatie leefde. Er wordt uiteengezet wat zij voor mij hebben gedaan (heel véél goeds!) *kuch* en hoe slecht ik voor hun was. Zij zijn Jezus en Maria, ik de duivel. Er wordt zelfs gelogen over de manier hoe zij hun PGB verantwoording afdragen en dat is maar 1 van de dingen waar ik mij zorgen over maak.
Ik mis hun meiske. Het meisje waar ik bijna een jaar uit liefde voor zorgde. Die ineens van mij werd weggerukt. En waar niemand, die er in getrokken en betrokken is /was in dit hele social media circus, zich zorgen om lijkt te maken.
Ik heb getracht deze mensen te benaderen, echter zonder positief resultaat. Ze sluiten zich af voor mij omdat, zo denk ik, zij een eigen plan hebben in deze hele kwestie. En omdat ik teveel over hun weet, na een jaar met hun te hebben geleefd.
Waarom ik dat denk? Google maar eens op hun namen. Ze hebben eerder te maken gehad met dit soort ongein. Ik nooit.
52.371166
4.892068
